• idealist

    کاربر
    1400/03/07 در 11:49 ب.ظ

    نورپردازی خوب باید هم نور روز و هم نور مصنوعی را پوشش دهد. مصرف بهینه انرژی تنها با تعاملی از هر دو این‌ها به دست می‌آید.

    نور روز یا حداقل منظره‌ی خوب، انتخاب اول اغلب مردم است. با این حال دستیابی به آن در مرکز شهر و مناطق تجاری به خاطر ساختمان‌های بلند و خیابان‌های نسبتا باریک آسان نیست.

    در ادارات مدرن یا در واقع در هر مکانی که صفحات نمایشگر (VDS: visual display screen) استفاده می‌شوند، پنجره‌ها بیش‌ترین و روشن‌ترین پتانسیل منبع تشعشع هستند. طبق قوانین ایمنی و بهداشت (تجهیزات صفحه نمایش: Display Screen Equipment)، محیط‌های کاری باید طوری طراحی شوند که منابع نوری همچون پنجره‌ها و تمام ورودی‌ها، دیوار‌های شفاف یا بازتابنده و تجهیزات با رنگ روشن نباید هیچ گونه خیرگی مستقیم یا هیچ گونه انعکاس آزاد دهنده بر روی صفحه نمایش داشته باشند. پنجره‌ها باید با پوشش قابل تنظیم مناسبی پوشیده شوند تا نور ورودی، تعدیل شود.

    در این جا به اولین مدارا در مورد طراحی نورپردازی برمی‌خوریم. برای دسترسی به نور روز ، بلندترین و عریض‌ترین پنجره مورد نیاز است. ولی این باعث درخشندگی زیاد و در نتیجه منجر به نصب پرده و کاهش نور ورودی و همین طور کاهش دید به بیرون می‌شود.

    پرده‌های دستی وقتی پایین می‌آیند، گاهی دیگر بالا نمی‌روند. پرده‌های برقی را می‌توان طوری برنامه‌ریزی کرد که وقتی نور از حد معینی تجاوز کرد، پایین بیایند. بدین ترتیب زمانی که آفتاب از جلوی ساختمان عبور کرد، پرده‌ها می‌توانند بالا بیایند. گاهی به محافظت بیش‌تری نسبت به نور آسمان نیاز است، ولی این کار می‌تواند به شکلی انجام شود که نمای بیرون را از دست ندهیم و نور لازم به داخل بتابد.

    می‌توان از وسایلی همچون سایبان استفاده کرد، ولی این‌ها در داخل شهرها اثر زیادی ندارند.